Zaufanie w relacjach

Zaufanie to relacja pomiędzy osobami, które są gotowe do wspólnego działania, czyli kooperowania. Kiedy obdarzamy kogoś zaufaniem, podejmujemy ryzyko związanie z nie do końca znanym zachowaniem drugiej osoby. Mimo wszystko, opieramy się na przekonaniu, że zlecone zadanie zostanie wykonane.

W obecnym świecie darzymy zaufaniem nie tylko człowieka, ale całe instytucje. Powierzamy nasze pieniądze na przykład producentowi telefonów licząc na to, że nowy sprzęt spełni nasze wszelkie oczekiwania.

W psychologi istnieje pojęcie instytucjonalizacji ryzyka, czyli opieramy się na sądach ekspertów, specjalistów, których zadaniem jest ocena ryzyka. Nieustanie korzystają z ich rad ludzie, kiedy decydują się na przykład na nową dietę, jak wysyłają dziecko do nowej szkoły, czy kupują nowy dom. Warto tutaj zauważyć, że to ryzyko sprawiło zasięgnięcie ich porad, ale także poleganie na ich poradach jest obarczone pewnym ryzykiem.

Ciekawy model, który łączy wiele aspektów zaufania, zaproponowali R.C. Mayer, J.H. Davis i F.D. Schoorman. Jest to zintegrowany model zaufania organizacyjnego.
Przede wszystkim w relacjach zaufania pojawia się ogólna chęć do ufania innym zwana skłonnością do zaufania. Jest ona niezależna od uwarunkowań. Wpływa na zaufanie, które przejawia dana osoba w relacjach z innymi, jeszcze bez uwzględniania osoby powiernika. Zaufanie zależy od wiele czynników, takich jak doświadczenia z okresu dzieciństwa, typ osobowości, pochodzenie. Nawiązuje do pojęcia zaufania ogólnego, czyli stopnia, do którego dana jednostka jest przekonana, że z reguły ludzie są godni zaufania.

Wyznacznikiem tego, czy ktoś jest godny zaufania jest, jak się okazuje to, w jaki sposób spostrzegamy twarz drugiej osoby. Ludzie wyciągają wnioski szybko i spontanicznie, co więcej często zgadzają się w swoich ocenach. Jednak zaufanie komuś na podstawie wyrazu jego twarzy może być mylne. Wynika to z faktu, że nie uwzględniamy tego, że obecny wyraz twarzy jest skojarzony z aktualnym stanem emocjonalnym, a nie stałą cechą osobowości.

Do innych czynników, które mają wpływ na postrzeganie zaufania można zaliczyć wpływ działania hormonu – oksytocyny. U ssaków, w zależności od ich samopoczucia, stymuluje uległość, ufność, zazdrość, szczodrość, protekcjonizm czy współpracę. Przez wielu naukowców i badaczy nie jest to prawdziwe założenie.

Tak samo jak w stosunku do samego siebie, tak samo w stosunku do innych, kluczowym zachowaniem wpływającym na poziom zaufania, jego budowanie albo błyskawiczna utratę jest dotrzymywanie obietnic. Kiedy ich nie dotrzymujemy wzbudza to niepokój, który podważa wartość relacji, kompetencji i niszczy zaufanie. Natomiast kiedy je dotrzymujemy, jesteśmy przewidywalni.

 

zaufanie

                             zaufanie

 
Comments

No comments yet.